“Kapliczka z krańca swiata”

Wiersze

 

Gdzieś daleko, na końcu prawie już świata,
Gdzie złota jesień z szumem liście zamiata;
Tam, na wzgórku śląskim, kapliczka stara stoi.
Tam fontanna pięknych wspomnień jest moich.

Burze dziejowe do jej drzwi sie wdzierały,
Żale matek stamtąd się rozpościerały.
Do Przybytku Boga, wierni  wstępowali,
Ciałem i Krwią pobożnie się napawali.

 Stara kapliczka, na świata prawie krańcu,
Nie jednego  była ucieczka w rożańcu.
Była pieśnią chwalebną na płaczu padole,
Była ratunkiem, w ciężkim życia mozole.

Stara, zapomniana strażnica dusz maleńkich,
Arka, wielu pokoleń , nadzieji wielkich.
Nie jedno doświadczyła i nie jedno widziała,
Płaszcz schronienia zawsze na nas wdziewała.

 Stoi do dziś, na krańcu świata, kaplica,
Boga wielkiego niebiańska  winnica.
Zdawałoby sie tylko, że na dalekim jest kobiercu,
A Kapliczka, ze  świata krańca, w moim jest sercu.

Brigitte Lenczyk

Wiersze